Wielu z nas myśli, iż sam fakt odizolowania alkoholika od alkoholu - na czas dłuższy lub krótszy - wystarczy, by raz na zawsze wyrwać go z błędnego koła picia i trzeźwienia. Są też tacy, którzy nie znając alkoholizmu jako choroby, oraz mechanizmów nią rządzących - wyznają głębokie przekonanie, iż wystarczy dobrze "nastraszyć" alkoholika, by powstrzymać go od picia. Nic bardziej błędnego. Jeden z zasadniczych, destrukcyjnych elementów tej choroby to swoisty zanik instynktu samozachowawczego, który powoduje, iż osoba uzależniona, nawet jeśli nie chce - kontynuuje niszczące ją picie. Jednakże - w każdym z opisanych stereotypów tkwi ziarno prawdy.

Farmakoterapia w leczeniu alkoholizmu

Profesjonalnie prowadzona terapia uzależnienia niejednokrotnie bowiem wykorzystuje farmakoterapię, szczególnie w początkowym okresie leczenia. Farmaceutyki stosuje się w celu zminimalizowania drastycznych nieraz objawów zespołu abstynencyjnego, rehabilitacji fizycznej organizmu oraz poprawy funkcjonowania psychicznego w początkowym okresie trzeźwienia. Warto jednak dodać w tym miejscu, iż farmakoterapia odgrywa w leczeniu alkoholizmu rolę wspomagającą i powinna być stosowana bardzo ostrożnie, po konsultacji z lekarzem psychiatrą, neurologiem, czy internistą.

Nieodpowiedzialne i nieetyczne wybieranie drogi na skróty i "leczenie" alkoholika przy pomocy leków, posiadających niejednokrotnie silny potencjał uzależniający - zakończyć się może powrotem do picia i dodatkowo lekomanią. Stosowanie wyłącznie farmaceutyków nie jest leczeniem uzależnienia. Nie jest nim także wszywanie szkodliwego dla zdrowia Esperalu, którego nie stosują już publiczne i szanujące się, profesjonalne placówki lecznictwa odwykowego. Straszenie jako takie i wszelkie odmiany szantażu wobec osób uzależnionych także nie przyniosą trwałych efektów. Tym niemniej profesjonalne leczenie alkoholizmu zakłada, iż niezbędnym elementem terapii jest proces nazywany uświadamianiem strat poniesionych w wyniku picia. Proces ten jednak powinien dokonywać się w odpowiednich warunkach, a jego głębokość powinna być dostosowana do specyfiki funkcjonowania psychicznego pacjenta oraz etapu leczenia, na jakim się on znajduje.